Przyszła pora na pożegnanie... czyli nowy etap w życiu.

Powinnam czuć nieustający zachwyt i uwielbienie narodu? Powinnam czuć się spełniona, i w ogóle taka och i ach, bo..karmię piersią? No to Was zaskoczę, czuję się zmęczona, taka "wykorzystywana".

Karmienie piersią nie jest niczym złym, to wspaniałe chwile bliskości, nigdy już z dzieckiem nie będę tak blisko, i nie będzie lepszego zwalczania gorączki niż przytulanie się całym ciałem do mamy podczas cycusiowania!

Karmimy się prawie 14 miesięcy. Początki były bardzo trudne, po porodzie zero pokarmu 3 doby w szpitalu były tragedią, wszystkie dzieci śpią a mój Panicz nie, bo głodny. Nie chcieli Go dokarmiać, na siłę przystawiali, płakał Filip, płakałam Ja...

Piersi po wyjściu ze szpitala były pokaleczone, zamiast mleka była krew. Brak apetytu z mojej strony, i nerwowość synka nie sprzyjały. Zaczęliśmy dokarmiać sztucznie, ale mimo to przystawiałam do bolących piersi, w końcu coś ruszyło. Pokarm zaczął się pojawiać, ale rany były tak okrutne, że na samą myśl płakałam. Syn odrzucił butelkę i tylko cyc... Na początku Naszej mlecznej drogi byłam dumna, że karmię piersią, że syn tak chętnie jje... tak byłam...

Teraz czuję zmęczenie, czuję niechęć...Siedząc na placu zabaw, młody podchodzi,wyciąga cyca, pijąc herbatę on odciąga się od zabawy i przychodzi wyciąga cyca. O ile na początku było to zabawne , teraz stało się frustrujące.

Pojawił się także ból jednej piersi, trwa już długo, mimo łykania witamin, czuję że jestem przemęczona. Może ten dołek jest chwilowy, ale stał się moim impulsem do działania. To już ta chwila kiedy jestem gotowa odstawiać od cycy...

Więc przed Nami ciężki etap, nie mam z tego powodu jakoś wyrzutów sumienia, nie obwiniam siebie o to, że jestem złą, niedobrą matką bo odbieram dziecku to co najlepsze.! No jakoś nie dociera to do mnie. Bo ja wiem, ze jestem superMamą! daje mojemu dziecku dużo miłości, i nie wyobrażam sobie tego, że robię mu krzywdę,

Wszyscy skupiają się na dziecku, ale o matce nikt nie pomyśli. Bo kobiety mają pewien wzorzec do naśladowania i jak któraś od niego odbiega,zostaje zlinczowana! to jest błędne koło, bo każda matka karmiąca piersią czy butelką, tak samo kocha swoje dziecko, tak samo troszczy się o nie. Każda z Nas ma chwile gorszą, ale żadna się nie przyzna bo, co ludzie powiedzą!

Post będzie skrajnie różnie oceniany, w zależności na jaki typ człowieka trafi, jedna mama mnie zrozumie będzie wspierała, druga wręcz przeciwnie uzna, że robię krzywdę dziecku. Mąż widząc moje zmęczenie trzyma za Nas kciuki i wspiera, bo odstawienie nie jest taką łatwą sprawą. To długi i ciężki etap. Na chwilę obecną ograniczamy się w ilości cycuniu w ciągu dnia czyli poranna dawka odpadła i popołudniowa. W całym domu porozstawiane są wafle, kubki z wodą, herbatą czy kompotem, wszędzie jest coś co można podać zamiast piersi.

Nie zapominając, jestem też człowiekiem. Decydując się na dziecko nie skazujmy się na wyrzuty sumienia. Wiem, że zaleca się jak najdłużej karmić piersią..ale co jeżeli matka doświadcza całego wachlarzu emocji?

Filip jest już w takim wieku, że cycysiowanie można zastąpić innym pokarmem..

Postanowiłam się z Wami podzielić tą decyzją, bo tak mi łatwiej, nie trzymam tego w sobie...

Jak to u Was było drogie mamusie ? jakie metody stosowałyście? Może któraś z Was zechce się podzielić swoimi doświadczeniami?

Może są tu tatusiowie, któzy opowiedzą jak wspierali żonę i dziecko?